W swoim bogatym dorobku zawodowym zainteresowałem się dwoma zagadnieniami, które stały się moimi naukowymi pasjami.
To z jednej strony zagadnienia porwań, a z drugiej ochrona dziedzictwa kultury.
Od wieków ludzie, aby osiągnąć wyznaczony sobie cel, stosowali wszelkie dostępne im metody. Bardzo łatwo można manipulować ludźmi, jeżeli ma się możliwość wpływania na najważniejsze dla nich dobra: zdrowie, życie oraz wolność zarówno ich samych, jak i osób bliskich. Są to dobra cenniejsze od posiadania władzy czy zgromadzonych dóbr. W takiej sytuacji osoba szantażowana jest w stanie spełnić każde żądanie, aby najwyższe wartości przestały być zagrożone. Ludzie bezwzględni zawsze potrafili to wykorzystać. Tak więc porwania i branie zakładników od tysięcy lat były powszechnym sposobem na wymuszenie spełnienia żądań stawianych przez ich sprawców.
Tej tematyce, która w dobie zagrożeń terroryzmem staje się coraz bardziej aktualna, poświęciłem szereg publikacji oraz swoją wiedzą i praktyczną radą wspomagałem rodziny, których los dotknął tego typu przestępstwem
Jakże odmiennym zagadnieniem jest ochrona dziedzictwa kultury.
Ochrona dziedzictwa kultury jest sprawą ważną, choć nie zawsze docenianą. Moralny obowiązek dbałości o zastane świadectwo kultury przodków i przekazanie go następnym pokoleniom tylko w świecie idealnym byłby wystarczającym gwarantem ochrony dziedzictwa kultury. Dlatego też koniecznym narzędziem tej ochrony musi się stać prawo, w tym i prawo karne.
W płaszczyźnie praktycznej, jako Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powołałem specjalne sekcje w Komendach Wojewódzkich Policji, które miały za zadanie ścigać sprawców tego typu przestępstw, w tym zorganizowanych grup. Mało kto bowiem zdaje sobie sprawę, że obecnie zorganizowane grupy przestępców jako jedną z form akumulacji kapitału wybrało sobie dzieła sztuki.
Drogi internauto, odwiedzając tą stronę poznasz człowieka piszącego te słowa, a jednocześnie będzie to płaszczyzna do wymiany poglądów w opisanych prawnych nurtach i nie tylko.